Passagem

Use esta opção se você já tiver a referência completa. Ex.: João 1,1–3 ou Jo 1,1-3.

Traduções em comparação3 de 12
Matos Soares 1956Vulgata Clementina 1598Douay-Rheims 1899
Escolha as traduções9 idiomas

Leitura comparada

1 Tessalonicenses 3

Matos Soares 1956

Sobre esta edição

1Pelo que, não podendo mais sofrer (a falta de noticias vossas), preferimos ficar sós em Atenas,

2e enviamos Timóteo, nosso irmão e ministro de Deus no Evangelho de Cristo, para vos fortalecer e confortar, na vossa fé,

3a fim de que ninguém seja abalado por estas tribulações, pois vós mesmos sabeis que para isto fomos destinados.

4Pois, quando ainda estávamos convosco, vos predizíamos que havíamos de padecer tribulações, como com efeito aconteceu e vós o sabeis.

5Por isso, não podendo eu sofrer mais demora, enviei a buscar notícias da vossa fé, temendo que o tentador vos tenha tentado e que se torne inútil o nosso trabalho.

6Mas agora, voltando Timóteo a nós, depois de vos ter visitado, e trazendo-nos boas novas da vossa fé e caridade, da vossa sempre afetuosa lembrança de nós, do vosso desejo de nos tornar a ver, desejo igual ao nosso (de vos tornar a ver, a vós)

7com isto temos sido consolados a vosso respeito, pela vossa fé, no meio de toda a nossa angústia e tribulação,

8porque agora (podemos dizer que) vivem os, visto que vós estais firmes no Senhor.

9Que ação de graças podemos dar a Deus por vós, por toda a alegria que gozamos por vossa causa diante do nosso Deus?

10Pedimos-lhe de noite e de dia, com a maior instância, que cheguemos a ver a vossa face e que completemos o que falta à vossa fé.

11Que o mesmo Deus, Pai nosso, e Nosso Senhor Jesus Cristo, encaminhem os nossos passos para vós.

12Senhor vos faça crescer e abundar na caridade, uns para com os outros, e para com todos, assim como é a nossa para convosco.

13Que os vossos corações, livres de culpa, sejam confirmados na santidade diante de nosso Deus e Pai, por ocasião da vinda de Nosso Senhor Jesus Cristo, com todos os seus santos.

Vulgata Clementina 1598

Sobre esta edição

1Propter quod non sustinentes amplius, placuit nobis remanere Athenis, solis:

2et misimus Timotheum fratrem nostrum, et ministrum Dei in Evangelio Christi, ad confirmandos vos, et exhortandos pro fide vestra:

3ut nemo moveatur in tribulationibus istis: ipsi enim scitis quod in hoc positi sumus.

4Nam et cum apud vos essemus, prædicebamus vobis passuros nos tribulationes, sicut et factum est, et scitis.

5Propterea et ego amplius non sustinens, misi ad cognoscendam fidem vestram: ne forte tentaverit vos is qui tentat, et inanis fiat labor noster.

6Nunc autem veniente Timotheo ad nos a vobis, et annuntiante nobis fidem et caritatem vestram, et quia memoriam nostri habetis bonam semper, desiderantes nos videre, sicut et nos quoque vos:

7ideo consolati sumus, fratres, in vobis in omni necessitate et tribulatione nostra, per fidem vestram,

8quoniam nunc vivimus, si vos statis in Domino.

9Quam enim gratiarum actionem possumus Deo retribuere pro vobis in omni gaudio, quo gaudemus propter vos ante Deum nostrum,

10nocte ac die abundantius orantes, ut videamus faciem vestram, et compleamus ea quæ desunt fidei vestræ?

11Ipse autem Deus, et Pater noster, et Dominus noster Jesus Christus, dirigat viam nostram ad vos.

12Vos autem Dominus multiplicet, et abundare faciat caritatem vestram in invicem, et in omnes, quemadmodum et nos in vobis:

13ad confirmanda corda vestra sine querela in sanctitate, ante Deum et Patrem nostrum, in adventu Domini nostri Jesu Christi cum omnibus sanctis ejus. Amen.

Douay-Rheims 1899

Sobre esta edição

1For which cause, forbearing no longer, we thought it good to remain at Athens alone:

2And we sent Timothy, our brother, and the minister of God in the gospel of Christ, to confirm you and exhort you concerning your faith:

3That no man should be moved in these tribulations: for yourselves know, that we are appointed thereunto.

4For even when we were with you, we foretold you that we should suffer tribulations, as also it is come to pass, and you know.

5For this cause also, I, forbearing no longer, sent to know your faith: lest perhaps he that tempteth should have tempted you, and our labour should be made vain.

6But now when Timothy came to us from you, and related to us your faith and charity, and that you have a good remembrance of us always, desiring to see us as we also to see you;

7Therefore we were comforted, brethren, in you, in all our necessity and tribulation, by your faith,

8Because now we live, if you stand in the Lord.

9For what thanks can we return to God for you, in all the joy wherewith we rejoice for you before our God,

10Night and day more abundantly praying that we may see your face, and may accomplish those things that are wanting to your faith?

11Now God himself and our Father, and our Lord Jesus Christ, direct our way unto you.

12And may the Lord multiply you, and make you abound in charity towards one another, and towards all men: as we do also towards you,

13To confirm your hearts without blame, in holiness, before God and our Father, at the coming of our Lord Jesus Christ, with all his saints. Amen.