Lectura comparada
Lamentaciones 5
Straubinger 1951
Acerca de esta edición1Acuérdate, Yahvé, de lo que nos ha sobrevenido, mira y considera nuestro oprobio.
2Nuestra herencia ha pasado a manos de extranjeros, y nuestras casas en poder de extraños.
3Hemos quedado huérfanos, sin padre, y nuestras madres son como viudas.
4A precio de plata tenemos que beber nuestra agua, y por dinero compramos nuestra leña.
5Somos perseguidos llevando (el yugo) sobre nuestro cuello; estamos fatigados, y no hay para nosotros descanso.
6Tendimos la mano a Egipto y a Asiria, para saciarnos de pan.
7Pecaron nuestros padres que ya no existen, y nosotros llevamos sus culpas.
8Nos dominan esclavos; y no hay quien (nos) libre de su mano.
9Con peligro de nuestra vida tratamos de conseguir nuestro pan, temiendo la espada del desierto.
10Nuestra piel se abrasa como un horno, a causa del ardor del hambre.
11Deshonraron a las mujeres en Sión, a las vírgenes en las ciudades de Judá.
12Los príncipes fueron colgados de las manos y despreciados los rostros de los ancianos.
13Los mancebos llevan el molino, y los niños caen bajo la carga de leña.
14Faltan los ancianos en la puerta, y los jóvenes han dejado de cantar.
15Cesó el gozo de nuestro corazón; se han tornado en duelo nuestras danzas.
16Cayó de nuestra cabeza la diadema; ¡ay de nosotros, que hemos pecado!
17Por eso está enfermo nuestro corazón, y se han oscurecido nuestros ojos:
18porque el monte Sión está desolado, y por él se pasean las raposas.
19Mas Tú, oh Yahvé, permaneces eternamente, tu trono (subsiste) de generación en generación.
20¿Cómo podrías olvidarte de nosotros para siempre, abandonarnos por largo tiempo?
21¡Conviértenos a Ti, Yahvé, y nos convertiremos! ¡Renueva nuestros días, para que sean como antes!
22¿O nos has rechazado por completo? ¿Te has airado contra nosotros hasta el extremo?
Vulgata Clementina 1598
Acerca de esta edición1[Recordare, Domine, quid acciderit nobis; intuere et respice opprobrium nostrum.
2Hæreditas nostra versa est ad alienos, domus nostræ ad extraneos.
3Pupilli facti sumus absque patre, matres nostræ quasi viduæ.
4Aquam nostram pecunia bibimus; ligna nostra pretio comparavimus.
5Cervicibus nostris minabamur, lassis non dabatur requies.
6Ægypto dedimus manum et Assyriis, ut saturaremur pane.
7Patres nostri peccaverunt, et non sunt: et nos iniquitates eorum portavimus.
8Servi dominati sunt nostri: non fuit qui redimeret de manu eorum.
9In animabus nostris afferebamus panem nobis, a facie gladii in deserto.
10Pellis nostra quasi clibanus exusta est, a facie tempestatum famis.
11Mulieres in Sion humiliaverunt, et virgines in civitatibus Juda.
12Principes manu suspensi sunt; facies senum non erubuerunt.
13Adolescentibus impudice abusi sunt, et pueri in ligno corruerunt.
14Senes defecerunt de portis, juvenes de choro psallentium.
15Defecit gaudium cordis nostri; versus est in luctum chorus noster.
16Cecidit corona capitis nostri: væ nobis, quia peccavimus !
17Propterea mœstum factum est cor nostrum; ideo contenebrati sunt oculi nostri,
18propter montem Sion quia disperiit; vulpes ambulaverunt in eo.
19Tu autem, Domine, in æternum permanebis, solium tuum in generationem et generationem.
20Quare in perpetuum oblivisceris nostri, derelinques nos in longitudine dierum?
21Converte nos, Domine, ad te, et convertemur; innova dies nostros, sicut a principio.
22Sed projiciens repulisti nos: iratus es contra nos vehementer.]
Douay-Rheims 1899
Acerca de esta edición1Remember, O Lord, what is come upon us: consider and behold our reproach.
2Our inheritance is turned to aliens: our houses to strangers.
3We are become orphans without a father: our mothers are as widows.
4We have drunk our water for money: we have bought our wood.
5We were dragged by the necks, we were weary and no rest was given us.
6We have given our hand to Egypt, and to the Assyrians, that we might be satisfied with bread.
7Our fathers have sinned, and are not: and we have borne their iniquities.
8Servants have ruled over us: there was none to redeem us out of their hand.
9We fetched our bread at the peril of our lives, because of the sword in the desert.
10Our skin was burnt as an oven, by reason of the violence of the famine.
11They oppressed the women in Sion, and the virgins in the cities of Juda.
12The princes were hanged up by their hand: they did not respect the persons of the ancient.
13They abused the young men indecently: and the children fell under the wood.
14The ancients have ceased from the gates: the young men from the choir of the singers.
15The joy of our heart is ceased, our dancing is turned into mourning.
16The crown is fallen from our head woe to us, because we have sinned.
17Therefore is our heart sorrowful, therefore are our eyes become dim,
18For mount Sion, because it is destroyed, foxes have walked upon it.
19But thou, O Lord, shalt remain for ever, thy throne from generation to generation.
20Why wilt thou forget us for ever? why wilt thou forsake us for a long time?
21Convert us, O Lord, to thee, and we shall be converted: renew our days, as from the beginning.
22But thou hast utterly rejected us, thou art exceedingly angry against us.